Στα τέλη των ’80s, αρχές ’90s, όταν η Ευρώπη ακόμα μάθαινε τι σημαίνει indoor καλλιέργεια, ένα πακέτο Skunk #1 από την Ολλανδία περνάει τα σύνορα και καταλήγει στην Αγγλία. Τίποτα σπουδαίο στην αρχή. Skunk καλλιεργούσαν πολλοί. Αυτό που δεν ήξερε κανείς τότε είναι ότι μέσα σε εκείνον τον πληθυσμό υπήρχε ένα φυτό που δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο.
Δεν μύριζε γλυκά. Δεν μύριζε φρούτο.
Μύριζε… τυρί. Παλιομοδίτικο, ιδρωμένο, σχεδόν άβολο.
Κάτι ανάμεσα σε cheddar, ιδρωμένη μασχάλη και υπόγειο club.
Οι περισσότεροι θα το πέταγαν.
Οι Άγγλοι όχι.
Κάπου στο Luton, σε έναν μικρό κύκλο growers που αργότερα θα γίνονταν γνωστοί ως Exodus Collective, αυτό το φυτό δεν αντιμετωπίστηκε σαν λάθος. Αντιμετωπίστηκε σαν χαρακτήρας. Κάτι που δεν εξηγείται, αλλά δεν ξεχνιέται. Το κράτησαν ζωντανό, όχι από φιλοδοξία, αλλά από ένστικτο. Και έτσι γεννήθηκε το Exodus Cheese – όχι ως strain, αλλά ως κλώνος.
Για χρόνια, το Cheese κυκλοφορούσε χέρι με χέρι.
Δεν υπήρχαν seeds. Δεν υπήρχε branding.
Αν δεν ήσουν “μέσα”, απλώς δεν το έβρισκες.
Το UK Cheese λεγόταν συχνά cognitiva ανεπίσημα, μέσα σε κύκλους καλλιεργητών, λόγω του effect του, όχι λόγω γενετικής ταξινόμησης.
Ήταν ένας slang διαχωρισμός, δεν εννοούσαν sativa / indica. Εννοούσαν οτι το εφέ του είχε πιο “καθαρό” headspace και λιγότερο narcotic βάρος.
Στα ’90s και early 2000s, το UK rave scene, τα soundsystems, τα squats και τα council flats έκαναν το υπόλοιπο. Το Cheese έγινε η μυρωδιά μιας γενιάς. Δεν ήταν το πιο δυνατό χόρτο. Ήταν όμως το πιο αναγνωρίσιμο. Άναβε κάποιος μπάφο σε ένα δωμάτιο και όλοι ήξεραν τι είναι, πριν καν το καπνίσουν.
Και εδώ συμβαίνει κάτι σπάνιο για την Ευρώπη: το Cheese αρνήθηκε να γίνει seed strain.
Ό,τι κυκλοφορούσε ως “Cheese” σε σπόρο ήταν απλώς Skunk phenotypes, επιλογές, ή φαντασία. Κάποια ήταν καλά φυτά. Κανένα δεν ήταν εκείνο.
Γιατί το πραγματικό UK Cheese δεν ήταν γενετικό μόνο.
Ήταν:
- το συγκεκριμένο φυτό
- σε συγκεκριμένες συνθήκες
- μέσα σε συγκεκριμένη κουλτούρα
Και τότε, χρόνια αργότερα, εμφανίζεται ο Milo Yung.
Ο Milo δεν ήταν τυχαίος. Ήταν από τους ανθρώπους που σεβάστηκαν τον μύθο αντί να τον εμπορευτούν. Η προσπάθειά του δεν ήταν να “αντικαταστήσει” τον κλώνο, αλλά να τον μεταφράσει σε σπόρο όσο πιο έντιμα γινόταν. Χρησιμοποίησε αυθεντικό Exodus Cheese clone, έκανε προσεκτικό breeding, backcrosses, επιλογή όχι για yield ή THC, αλλά για μυρωδιά και αίσθηση.
Το αποτέλεσμα;
Όχι το Cheese, αλλά κάτι που το θυμίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε seed form.
Και έτσι το UK Cheese έμεινε αυτό που πάντα ήταν:
ένα strain που δεν ανήκει στο internet, δεν ανήκει στα seed banks, και δεν εξηγείται πλήρως.
Ανήκει στους ανθρώπους που το κράτησαν ζωντανό όταν δεν είχε αξία.
Αν το OG Kush είναι μύθος επειδή δεν ξέρουμε από πού ήρθε,
το UK Cheese είναι μύθος επειδή ξέρουμε ακριβώς τι ήταν – και δεν μπορούμε να το ξαναφτιάξουμε.
